آندوسکوپی در کسانی که داروهای ضدانعقاد مصرف می کنند#

درس
اطلاعات تکمیلی

این درس فاقد فایل ویدئویی می باشد ، لطفا در بخش ” اطلاعات تکمیلی” از اسلاید ها و چکیده استفاده نمایید .

به منظور انتقال به درس بعدی لطفا بر روی گزینه “علامت گذاری به عنوان تکمیل شده ” کلیک کنید .

 

لطفا امتیاز دهید

0 / 5

رتبه صفحه شما:

 

برای درمان هپاتیت سی اولین سوال این است که کدام یک از بیماران مبتلا به عفونت هپاتیت سی باید درمان شوند؟

طبق گایدلاین AASLD/IDSA تمام بیماران مبتلا به عفونت مزمن هپاتیت سی باید درمان شوند، مگر اینکه بدلیل بیماری های همراه یا شرایط دیگر میزان امید به زندگی کمتر از 6 ماه داشته باشند. اما در واقع، هر بیمار مبتلا به عفونت HCV باید به عنوان یک کاندید برای درمان در نظر گرفته شود.

در حال حاضر دارو های خوراکی هپاتیت سی انقلابی را در درمان بیماران مبتلا به هپاتیت سی ایجاد کرده اند. امروزه تعدادی داروی تایید شده وجود دارند که آنزیم های مخنلف را مهار می کنند. دو درمان اساسی برای هپاتیت سی عبارتند از: ترکیب یک مهار کننده پروتئاز با یک مهار کننده NS5A و سپس ترکیب یک مهار کننده پلی مراز نوکلئوزید NS5A.

اما نکته اساسی این است که قبل از درمان هپاتیت سی باید مرحله فیبروز کبدی مشخص شود و نباید از وجود سیروز در بیمار غفلت نمود. استاندارد طلایی تشخیص سیروز، بیوپسی کبد است که بندرت انجام می شود. اگر در الاستوگرافی، درجه سفتی کبد بیش از kPa12.5 باشد، سیروز مطرح می شود.

می توان از روش های تصویربرداری نظیر سونوگرافی، CT scan یا MRI جهت تشخیص سیروز کبدی استفاده نمود. در ضمن بیومارکرهای مختلفی برای تشخیص سیروز وجود دارند. به عنوان مثال شاخص های APRI و FIB-4 ارزش اخباری منفی بسیار خوبی دارند. APRI کمتر از 0.5 و FIB-4 کمتر از 1.45 رد کننده سیروز می باشند.

تمامی رژیم های خط اول توصیه شده برای هپاتیت سی، میزان SVR بیش از 95% دارند. بر اساس گایدلاین AASLD/IDSA، درمان اولیه عفونت هپاتیت C ژنوتیپ 1 در سیروز جبران شده  در جدول مشخص می باشد.

چهار درمان اساسی برای ژنوتیپ 1 عبارتند از: الباسویر (EBR)/ گرازوپرویر (GZR)، گلیکاپرویر (GLE)/ پیبرنتاسویر(PIB)، لدیپاسویر (LDV)/ سوفوسبوویر(SOF) و سوفوسبوویر(SOF)/ ولپاتاسوویر(VEL).

درمان  HCV ژنوتیپ های 2 و 3 بسیار ساده است. فقط دو رژیم پان ژنوتایپیک وجود دارد. در تمام بیماران مبتلا به سیروز جبران شده، رژیم گلیکاپرویر (GLE)/ پیبرنتاسویر (PIB) برای 12 هفته و سوفوسبوویر (SOF)/ ولپاتاسویر (VEL) برای 12 هفته توصیه می شود. اگر موتاسیون Y93H برای بیماران مبتلا به ژنوتیپ 3 و سیروز وجود داشته باشد، باید ریباویرین به رژیم دارویی افزوده شود یا رژیم دارویی دیگری انتخاب شود. (رژیم سوفوسبوویر/ ولپاتاسویر/ وکسی لاپرویر را باید مد نظر داشت)

ژنوتیپ 4 بیشتر در مصر شیوع دارد و درمان آن بسیار شبیه ژنوتیپ 1 می باشد. اطلاعات در رابطه با ژنوتیپ 5 و 6 بسیار اندک است. اما درمان این ژنوتیپ ها در بیماران مببتلا به سیروز شامل رژیم 12 هفته ای گلیکاپرویر (GLE)/ پیبرنتاسویر (PIB) ، لدیپاسویر (LDV)/ سوفوسبوویر (SOF) و سوفوسبوویر (SOF)/ ولپاتاسویر (VEL) می شود.

طبق گایدلاین AASLD/IDSA فقط برای دو رژیم درمانی انجام تست مقاومت دارویی در بیمارانی که قبلا درمان نشده اند، توصیه می شود. اگر در یک بیمار مبتلا به HCV ژنوتیپ 1a ، رژیم الباسویر (EBR)/ گرازوپرویر ( GZR) انتخاب شود، باید تست مقاومت انجام شود و اگر پروفایل مقاومت به NS5A وجود داشته باشد، باید یک رژیم متفاوت تجویز شود یا همان رژیم دارویی با ریباویرین به مدت 16 هفته تجویز شود.

مطالعات اخیر نشان می دهند که درمان بیماران مبتلا به ژنوتیپ 3 و سیروز بسیار چالش برانگیز است. اگر برای یک بیمار مبتلا به عفونت HCV ژنوتیپ 3 و سیروز رژیم سوفوسبوویر (SOF)/ ولپاتاسویر (VEL) انتخاب شد، باید تست NS5A RAS انجام شود. اگر بیمار واجد Y93H باشد، توصیه می شود که رژیم دارویی دیگری انتخاب شود یا ریباویرین به همان رژیم دارویی قبلی اضافه شود.

مهم ترین تداخل دارویی DAAها با داروهایی نظیر مهارکننده های اسید معده، استاتین ها، ریفامپین و گلوکوکورتیکوییدها می باشد.

از بین رژیم های دارویی فقط رژیم الباسویر (EBR)/ گرازوپرویر (GZR) و گلیکاپرویر (GLE)/ پیبرنتاسویر (PIB) را می توان در نارسایی مزمن کلیه مرحله 4 یا 5 استفاده نمود.

طبق جدول نشان داده شده در صورت شکست درمان با DAA می توان از رژیم های درمانی مختلفی برای درمان مجدد استفاده نمود.

اسکرول به بالا